ul. J. Słowackiego 20/802
+48 786 802 800
kontakt@kancelariawrobel.com

Sprawy spadkowe

SPRAWY SPADKOWE

Kancelaria zapewnia pomoc doświadczonego radcy prawnego i adwokata w zakresie prawa spadkowego. Zajmujemy się profesjonalnym doradztwem i reprezentacją, prowadząc nawet najbardziej skomplikowane postępowania o stwierdzenie nabycia spadku, czy dział spadku. Udzielamy porad prawnych w zakresie dziedziczenia i sporządzania testamentów oraz zajmujemy się sprawami o zachowek, wydziedziczenie i uznanie niegodnym dziedziczenia.

Sporządzenie testamentu

Sporządzając testament należy wziąć pod uwagę kilka istotnych kwestii, które mogą odbić się na jego ważności. Dotyczy to zarówno formy jak i treści testamentu. Warto w tych kwestiach poradzić się specjalisty - radcy prawnego lub adwokata - aby dokonana czynność była skuteczna, a rozporządzenie majątkiem odpowiadało woli testatora.

Testament musi być spisany w całości odręcznie przez spadkodawcę. Niedopuszczalne jest sporządzenie testamentu przez inną osobę (poza tzw. testamentem allograficznym i ustnym) i opatrzenie jej jedynie podpisem spadkodawcy. Niedopuszczalne jest również sporządzenie testamentu w za pomocą pisma maszynowego, czy to maszyny do pisania, czy komputera. Powyższe obostrzenia mają za zadanie utrudnić możliwość fałszowania testamentu.

Testament powinno się opatrzyć datą – dzienną. Nie jest to jednak niezbędne dla jego ważności - choć zalecamy jej wpisanie. Może jednak być istotne w przypadku sporządzenia kolejnego testamentu w miejsce uprzedniego- pozwala to w sposób jednoznaczny określić ich kolejność.

Podpis jest krytycznie ważny dla testamentu – powinien być również odręczny- nie musi być natomiast czytelny – powinien pozwolić na stwierdzenie czy dane oświadczenie złożyła właściwa osoba. Nie jest niezbędne podpisanie się imieniem i nazwiskiem. Ważne jest aby podpis sugerował osobę.

Nie można sporządzić wspólnego testamentu dla kilku osób – polskie prawo cywilne nie przewiduje takiej instytucji. Sporządzenie testamentu w ten sposób skutkuje ich nieważnością.

Nie można też powołać spadkobiercy, z zastrzeżeniem warunku lub terminu. Wszelkie takie rozporządzenia są nieważne - a jeśli bez nich spadkodawca nie sporządziłby testamentu, sąd może unieważnić cały testament. Jedynym wyjątkiem od tej reguły jest sytuacja, w której warunek lub termin spełnił się przed otwarciem spadku.

W zależności od tego w jaki sposób chcemy rozdysponować majątek po śmierci, można skorzystać z różnych instytucji przewidzianych w prawie spadkowym. Możemy ustanowić spadkobiercą jedną lub kilka osób – do całości (zastępują wówczas niejako spadkobierców ustawowych) lub części (wówczas pozostała część jest dziedziczona na zasadach ogólnych) majątku.

Zapis pozwala zobowiązać spadkobierców do przekazania określonej osobie, określonego składniku majątku (np. samochodu, domu, określonej kwoty pieniędzy). Po stronie zapisobiorcy powstaje roszczenie o wydanie rzeczy i przekazanie własności wobec spadkobierców. Zapis można uzależnić od warunku, lub terminu.

Polecenie ma na celu zobowiązanie określonej osoby do określonego zachowania, lub znoszenia jakiejś sytuacji (nie podejmowania działań). Jeżeli polecenie nie ma na celu jedynie korzyść obciążonego poleceniem – nie musi go wykonywać i nikt nie może go do tego zobowiązać.

Należy pamiętać o tym, że testament o którym nikt nie wie, może pozostać niewykorzystany. Warto sporządzony testament powierzyć zaufanej osobie i zobowiązać ją do ujawnienia testamentu w przypadku śmierci.

Stwierdzenie nabycia spadku

Stwierdzenie nabycia spadku to postępowanie, którego celem jest stwierdzenie, kto nabył prawa do spadku po określonym spadkodawcy. Sprowadza się ono do tego, że sąd określa krąg podmiotów uprawnionych do dziedziczenia majątku po zmarłej osobie.

Postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku odbywa się na wniosek. Oznacza to, że sąd nie wszczyna sam takiego postępowania (z urzędu) tylko czeka aż ktoś z zainteresowanych wniesie sprawę do sądu. Postępowanie takie ma charakter nieprocesowy i znacznie różni się od postępowania spornego.

We wniosku należy wymienić, jako uczestników, wszystkich potencjalnych spadkobierców. Przedstawić wszystkie okoliczności sprawy, takie jak zmarł spadkodawca, czy dziedziczenie następuje z ustawy czy z testamentu, co wchodzi w skład spadku.

Sądem właściwym do stwierdzania nabycia spadku jest sąd ostatniego miejsca zamieszkania spadkodawcy. Gdyby jednak nie dało się ustalić ostatniego miejsca zamieszkania spadkodawcy wtedy wyłącznie właściwy jest sąd miejsca, w którym znajduje się majątek spadkowy. W sprawach spadkowych mamy do czynienia z właściwością wyłączną. Uczestnicy postępowania nie mogą jej zatem zmienić umownie.

Postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku zapada zawsze po przeprowadzeniu rozprawy. Na rozprawę wzywani są wszyscy spadkobiercy. Spadkobiercy muszą złożyć oświadczenie o tym, czy znani im są inni spadkobiercy oraz czy spadkodawca nie zostawił testamentu.

Stwierdzenie nabycia spadku to postanowienie, które zapada dość często. Zgodnie z ustawą kodeks postępowania cywilnego, stwierdzenie nabycia może następować także przed notariuszem.

Postanowienie o nabyciu spadku ma charakter deklaratoryjny. Oznacza to, że nie tworzy ono nowego stanu prawnego. Potwierdza jedynie stan, jaki powstał przed wydaniem tego orzeczenia i niezależnie od jego wydania.

Wskazana wyżej ustawa posługuje się jednak domniemaniem, zgodnie z którym osoba, która uzyskała stwierdzenie nabycia spadku, jest spadkobiercą. Stąd też na podstawie takiego postanowienia dokonuje się zmian w księgach wieczystych czy też Krajowym Rejestrze Sadowym jak również przerejestrowuje samochód.

Postępowanie to często komplikuje się w związku z faktem, iż w miejsce spadkobierców, po ich śmierci wchodzą do sprawy osoby, które dziedziczą po nich, na podstawie postanowienia spadkowego lub poświadczenia dziedziczenia. Dlatego postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku winno być przeprowadzone jak najszybciej.

Zachowek

Zachowek to uprawnienie, które ma na celu ochronę spadkobierców ustawowych. Spadkobiercami są osoby blisko spokrewnione ze spadkodawcą tj. dzieci, małżonek, rodzice, wnuki. Te osoby najczęściej nabywają majątek spadkowy.

Zdarza się jednak, że spadkodawca chce, żeby jego majątek przypadł tylko niektórym spośród spadkobierców ustawowych lub nawet komuś, kto wcale by po nim nie dziedziczył. Osiągnięcie takiego celu jest możliwe, gdy spadkodawca sporządzi odpowiedni testament. Może też za życia przekazać komuś w darowiźnie wszystkie wartościowe przedmioty wchodzące w skład jego majątku.

Właśnie takich sytuacji dotyczą przepisy o zachowku. Spadkobierca może poszukiwać ochrony na podstawie tych przepisów w przypadku, gdy spadkodawca skutecznie pozbawił go praw do spadku. 

Uprawniony do zachowku może żądać zapłaty określonej sumy pieniężnej od osób, które zamiast niego uzyskały prawa do spadku.

Tytułem zachowku nie można żądać wydania określonych przedmiotów z majątku spadkowego. Zachowek rekompensuje jedynie ekonomiczny interes pokrzywdzonego spadkobiercy, a nie pozwala na uzyskanie ze spadku konkretnych przedmiotów mających wartość majątkową lub sentymentalną.

Zachowek to uprawnienie przysługujące dzieciom i wnukom, a także rodzicom i małżonkowi spadkodawcy. Uprawnienie do zachowku przysługuje tylko tym osobom, które dziedziczyłyby z ustawy po spadkodawcy.

Najlepszym sposobem na załatwienie sprawy zachowku jest dogadanie się ze spadkodawcą bądź spadkobiercami ustawowymi. Pomoże nam to uniknąć czasochłonnych rozpraw sądowych. Gdyby jednak pojawiła się konieczność sądowego załatwienia kwestii zachowku, właściwym do wniesienia pozwu jest sąd właściwy ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania spadkodawcy.

Pozew o zachowek mogą wnieść do sądu jedynie osoby do owego zachowku uprawnione, nim to jednak zrobią muszą złożyć w sądzie wniosek o stwierdzenie nabycia spadku bądź dokonać u notariusza poświadczenia dziedziczenia. W pozwie o zachowek, wnosi się o zasądzenie konkretnej kwoty odpowiadającej wartości zachowku należnego spadkobiercy ustawowemu.

W procesach o zachowek duże problemy stwarza kwestia właściwego wyliczenia żądanej kwoty - tj. ustalenia wartości spadku - i prowadzenia postępowania dowodowego. Przed wniesieniem pozwu należy dokładnie przygotować wszystkie dowody i oszacować swoje roszczenie.

Dział spadku

Dział spadku polega na ustaleniu wielkości sched spadkobierców i podzieleniu między nich majątku spadkowego. Często po jednym spadkobiercy dziedziczy kilka osób. Zgodnie z przepisami, jeśli spadek przypada kilku spadkobiercom, co do wspólności majątku spadkowego stosuje się odpowiednio przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych. Oznacza to, że takich kilku spadkobierców staje się współspadkobiercami. Istnieje między nimi wspólność ustawowa. Wspólność taka nie ma charakteru całkowitego, bowiem istnieje do momentu działu spadku. Współspadkobiercy nie muszą dokonywać działu spadku. Ustawa nie nakłada na nich takiego obowiązku. Obowiązek taki nakładał nieobowiązujący już przepis prawa spółdzielczego. Współspadkobiercy mieli obowiązek dokonania podziału współwłasnościowego prawa do lokalu mieszkalnego w danym terminie. Jednak obecna ustawa o spółdzielniach mieszkaniowych z tej regulacji zrezygnowano.

Dział spadku może być dokonany w drodze umowy lub w drodze postępowania przed sądem.

Dział spadku w drodze umowy możliwy jest jedynie, gdy istnieje zgodna wola współspadkobierców. W razie jej braku dokonuje go sąd. Zgoda musi istnieć nie tylko co do dokonania samego działu, ale także do tego, w jaki sposób ma być dokonany. Stronami umowy będą wszyscy współspadkobiercy. Zdarzyć się może, że stroną będzie inna osoba, np. kiedy spadkobierca zbył przypadający na niego udział.

Sama forma umowy uzależniona jest w dużej mierze od faktu, co wchodzi w skład spadku. Jeżeli będzie to nieruchomość, wymagana będzie forma aktu notarialnego. Jeśli natomiast będzie to przedsiębiorstwo, umowa o dział spadku powinna być w formie pisemnej z podpisem notarialnie poświadczonym.

Treść umowy ustalają same strony. W polskim porządku prawnym funkcjonuje bowiem zasada swobody umów. Nie mogą one jednak ustalić udziałów w sposób odmienny niż wynika to z przepisów prawa (lub z testamentu). Mogą jednak ograniczyć dział tylko do części spadku.

Przepisy prawa spadkowego wprowadzają odmienne niż w zasadach ogólnych traktowanie błędu jako wady oświadczeń woli. Uchylenie się od skutków prawnych umowy o dział spadku zawartej pod wpływem błędu może bowiem nastąpić tylko wtedy, gdy błąd dotyczył stanu faktycznego, który strony uważały za niewątpliwy. Co do pozostałych wad oświadczeń woli zastosowanie znajdą ogólne przepisy kodeksu cywilnego. Jeśli między stronami istnieje spór co do działu spadku, dokonuje go sąd w postępowaniu nieprocesowym.

Wniosek o wszczęcie postępowania może złożyć każdy ze współspadkobierców oraz nabywca udziału w spadku. Jeśli wierzyciel spadkobiercy dokonał zajęcia praw spadkowych w drodze egzekucji to także może wystąpić z takim wnioskiem.

Sąd musi ustalić skład majątku spadkowego i jego wartość. Podstawą dokonywania działu może być spis inwentarza. Można także dokonać uzupełnienie spisu. Jeżeli jednak nie został dokonany, sąd może dokonać ustaleń na postawie wyjaśnień składanych przez uczestników postępowania.

Sąd może zdecydować się na podział fizyczny lub cywilny spadku. Pierwszy z nich polega na tym, że poszczególne przedmioty zostaną fizyczne podzielone i przyznane poszczególnym spadkobiercom. Nie zawsze można rzeczy podzielić idealnie przedmioty należące do spadku. Przewidziano taką możliwość przez dokonywanie dopłat. Podział cywilny polega natomiast na tym, że przedmioty zostają sprzedane, a uzyskana kwota podzielona między spadkobierców. Sposób podziału wybiera sąd, ale jeżeli uczestnicy postępowania wskażą sposób podziału to sąd jest związany takim wnioskiem, chyba, że jest sprzeczny z zasadami współżycia społecznego lub naruszałby uzasadniony interes osób uprawnionych.

Skutki prawne polegają przede wszystkim na tym, że do majątków osobistych poszczególnych spadkobierców wchodzą przyznane im prawa majątkowe. Zmienia się także odpowiedzialność za długi spadkowe. Od chwili działu spadku każdy z dotychczasowych współspadkobierców odpowiada za długi samodzielne, w stosunku do wielkości przysługującego mu udziału.

Wydziedziczenie

Wydziedziczenie jest niczym innym, jak pozbawieniem prawa do zachowku - spadkobiercy testamentowi nie muszą go wypłacać wydziedziczonemu spadkobiercy ustawowemu. Wydziedziczenie musi jednak być podparte określonymi przesłankami i nie ma tu dużej dowolności. Niespełniające wymogów wydziedziczenie będzie bezskuteczne.

Aby wyjaśnić istotę wydziedziczenia należy przybliżyć kwestię powołania spadkobiercy i zachowku. W skrócie, spadkobiercom ustawowym, którzy zostali odsunięci od dziedziczenia przez spadkobierców testamentowych. Samo pozbawienie udziału w spadku (poprzez nie powołanie w testamencie) nie jest wydziedziczeniem. Wydziedziczenie jest zarówno oddzielną instytucją prawną, jak i wymaga oddzielnego oświadczenia w testamencie.

Wydziedziczone mogą być osoby uprawnione do zachowku, o ile zajdą określone okoliczności.

Przesłankami wydziedziczenia dotyczą wyłącznie niewłaściwego zachowania spadkobiercy ustawowego, który na przykład wbrew woli spadkodawcy postępuje uporczywie w sposób sprzeczny z zasadami współżycia społecznego, dopuścił się względem spadkodawcy albo jednej z najbliższych mu osób umyślnego przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub wolności albo rażącej obrazy czci albo uporczywie nie dopełnia względem spadkodawcy obowiązków rodzinnych.

Jeśli osoba uprawniona do zachowku spełnia wskazane przesłanki, aktu wydziedziczenia należy dokonać w testamencie. W tym celu można sporządzić nowy testament (jeśli stary tego nie przewidywał) lub dokonać zmian w istniejących. Wydziedziczając daną osobę należy wskazać podstawę na jakiej to robimy opisując przyczyny.

Wydziedziczoną osobę traktuje się tak jakby nie dożyła otwarcia spadku – w żaden sposób nie może uczestniczyć w podziale majątku. W przypadku wydziedziczenia zstępnych (dzieci, wnuki) – ich zstępni są uprawnieni do zachowku w miejsce wydziedziczonego.

Zważywszy na to, że wydziedziczenia można dokonać wyłącznie w testamencie, podlega ono takim samym rygorom jak sam testament. Ponadto pozostają dalsze rygory lub okoliczności powodujące bezskuteczność wydziedziczenia, bez konieczności obalania całego testamentu - niespełnienie przesłanek dla wydziedziczenia - zarówno pierwotnie (w ogóle nie było przesłanek do wydziedziczenia), jak i następcze (po wydziedziczeniu, przesłanki wygasły) - lub przebaczenie przez spadkodawcę. Przebaczenie jest ważną instytucją i musi być dokonane przez spadkodawcę z właściwym rozeznaniem (nie musi mieć zdolności do czynności prawnych – np. w okresie remisji choroby psychicznej u osoby ubezwłasnowolnionej.

Przebaczenie nie musi mieć żadnej określonej formy – może być ustna (choć wówczas należy mieć świadków na tę okoliczność), pisemna, dorozumiana (np. poprzez odwołanie testamentu, czy wręcz powołanie wydziedziczonego do spadku), lub bezpośrednio w testamencie – jako np. zmiana.

Osoba niesłusznie wydziedziczona może dochodzić swoich praw w postępowaniu o zachowek.

Uznanie za niegodnego dziedziczenia

Za niegodnego dziedziczenia może być uznany spadkobierca zarówno ustawowy, jak i testamentowy. Przyczyny niegodności mają charakter zamknięty, przez co nie jest możliwe żądanie uznania za niegodnego z innych, choćby podobnych względów np. popełnienie umyślnego ciężkiego przestępstwa przeciwko osobie bliskiej spadkodawcy (np. konkubinie) czy też dopuszczenie się czynu nagannego w odczuciu społecznym.

Spadkobierca może być uznany przez sąd za niegodnego, jeżeli dopuścił się umyślnie ciężkiego przestępstwa przeciwko spadkodawcy, podstępem lub groźbą nakłonił spadkodawcę do sporządzenia lub odwołania testamentu albo w taki sam sposób przeszkodził mu w dokonaniu jednej z tych czynności, umyślnie ukrył lub zniszczył testament spadkodawcy, podrobił lub przerobił jego testament albo świadomie skorzystał z testamentu przez inną osobę podrobionego lub przerobionego.

Odnosząc się do pierwszej grupy przyczyn niegodności, do ciężkich przestępstw zaliczyć można w szczególności przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu, wolności spadkodawcy, wolności seksualnej i obyczajności, przeciwko rodzinie i opiece oraz przeciwko czci i nietykalności cielesnej. Ponadto orzecznictwo wskazało, iż nie można wykluczyć przestępstwa przeciwko mieniu. SN w wyroku z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. V CSK 109/13 orzekł, iż musi być to umyślne i ciężkie przestępstwo, za które można uznać jedynie takie, które godzi w podstawy egzystencji spadkodawcy (np. spalenie domu, stanowiącego centrum życiowe spadkodawcy, kradzież wózka inwalidzkiego, w konsekwencji czego spadkodawca zostaje pozbawiony możliwości poruszania się).

Druga grupa przesłanek dotyczy podstępu lub groźby. Zgodnie z kodeksem cywilnym podstęp polega na świadomym i zamierzonym wywołaniu u spadkodawcy mylnego wyobrażenia o rzeczywistym stanie rzeczy lub na umocnieniu błędu spadkodawcy, np. przekazywanie nieprawdziwych informacji o innym spadkobiercy w celu jego wydziedziczenia i przejęcia dla siebie korzyści majątkowych po śmierci testatora. Natomiast groźba powinna być poważna i wzbudzać w osobie zagrożonej obiektywną, uzasadnioną obawę, iż jej lub jemu bliskiemu grozi realne niebezpieczeństwo osobiste lub majątkowe.

W przypadku ostatniej grupy przyczyn, niegodnością dziedziczenia jest podrobienie, które polega na sporządzeniu dokumentu, który ma być testamentem mimo, że nim nie jest, natomiast przerobienie jest wprowadzeniem zmian do istniejącego, ważnego testamentu. Z kolei o ukryciu lub zniszczeniu testamentu można mówić wówczas, gdy spadkobierca jest przekonaniu, że chodzi o ważny, a nie odwołany dokument.

Podkreślić należy, iż uznanie za niegodnego następuje poprzez orzeczenie sądu. Sąd Najwyższy w uchwale składu 7 sędziów SN z 26 lutego 1968 r., III CZP 101/67 uznał przy tym, że żądanie uznania spadkobiercy za niegodnego podlega rozpoznaniu w osobnym od postępowania o stwierdzenie nabycia spadku procesie. O żądaniu uznania za niegodnego może żądać każdy, kto ma w tym interes, a więc osoby, które dziedziczyłyby w miejsce niegodnego i mają w tym interes majątkowy. Pamiętać należy, iż zgodnie z art. 6 kodeksu cywilnego ciężar dowodu w procesie o niegodność dziedziczenia spoczywa na osobie (powodzie), która żąda uznania spadkobiercy za niegodnego. Powód powinien więc wykazać, że spadkobierca dokonał jednego ze wskazanych wyżej niegodnych czynów. Osoba wnosząca pozew powinna pamiętać, iż sądem właściwym miejscowo w postępowaniu o niegodność dziedziczenia jest sąd ostatniego miejsca zamieszkania spadkodawcy, a jeżeli jego miejsca zamieszkania nie da się ustalić, to sąd miejsca, w którym znajduje się majątek spadkowy lub jego część, natomiast w zależności od wartości przedmiotu sporu, tj. wartości udziału spadkowego właściwość rzeczowa będzie należała do sądu rejonowego lub okręgowego (powyżej 75.000 zł).

Pamiętać należy, iż pozew może zostać złożony w terminie 1 roku od momentu kiedy spadkobierca uzyskał informację o przyczynach niegodności (np. sfałszowanie testamentu), jednakże nie może to nastąpić  później niż w terminie 3 lat od śmierci spadkodawcy.

Przepisy regulują sytuację, w której spadkodawca przebaczając spadkobiercy nie może zostać uznany za niegodnego. Przebaczenie to polega na puszczeniu w niepamięć doznanej krzywdy czy urazy. Brak jest jednak regulacji, które wskazują jaką formę może przybrać przebaczenie. Może być ono dokonane w sposób pisemny bądź ustny, ważne aby spadkodawca przebaczając spadkobiercy znał fakty mogące uzasadniać jego niegodność.

Kwestie podatkowe związane ze spadkiem

W przypadku nabycia spadku o wartości przekraczającej kwoty określone w art. 6 ustawy o podatku od spadków i darowizn obowiązek podatkowy powstaje z chwilą przyjęcia spadku, z chwilą wykonania zapisu zwykłego, dalszego zapisu lub polecenia, z chwilą zaspokojenia roszczenia o zachowek, z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia sądu stwierdzającego nabycie spadku bądź z chwilą zarejestrowania aktu notarialnego poświadczającego dziedziczenie. W sytuacji otrzymania darowizny zobowiązanie podatkowe powstaje z chwilą złożenia przez darczyńcę oświadczenia w formie aktu notarialnego, a w razie zawarcia umowy bez zachowania przewidzianej formy – z chwilą spełnienia przyrzeczonego świadczenia.

Na podstawie art. 17a ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, osoba, która otrzymała spadek lub darowiznę o wartości wyższej niż kwota wolna od podatku wskazana w ustawie, zobowiązana jest do złożenia zeznania podatkowego o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych we właściwym urzędzie skarbowym w terminie miesiąca od powstania obowiązku podatkowego. Niniejsze pismo składa się wraz z dokumentami mającymi wpływ na określenie podstawy opodatkowania czyli wartości otrzymanego spadku bądź darowizny (np. odpis aktu notarialnego, kwity i faktury związane z pokryciem kosztów pogrzebu).

Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 1992 r., (III AZP 6/92) „Koszty pogrzebu, łącznie z nagrobkiem, potrąca się z podstawy opodatkowania według cen rynkowych za usługi (rzeczy) w dacie złożenia zeznania podatkowego.” Na skutek tego potrącenia kwota podatku jest niższa.

Na podstawie art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn zwalnia się od obowiązku opłaty podatku nabywców spadków bądź darowizn tj. małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo, ojczyma i macochę. Muszą oni jednak spełnić warunek zgłoszenia do urzędu skarbowego faktu nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych w terminie 6 miesięcy od dnia powstania obowiązku podatkowego.

Dokonanego działu spadku nie należy zgłaszać do urzędu skarbowego. Nie wywoła on żadnych skutków w podatku od spadków i darowizn, ani w żadnym innym podatku.

Dział spadku, czyli czynność uregulowana w przepisach art. 1035–1046 ustawy z 26 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, nie stanowi czynności wymienionej w art. 1 ustawy z 26 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn, a zatem nabycie w drodze działu spadku rzeczy lub praw nie podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn.

Czynność ta nie wymaga także zgłoszenia do urzędu skarbowego. Należy jedynie zauważyć, że w wyniku dokonania działu spadku, w ramach którego dwaj spośród trzech spadkobierców zrzekają się nieodpłatnie swoich praw na rzecz jednego ze spadkobierców, dochodzi do tzw. nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

 

 
INNE DZIAŁY:
[maxbutton id="1"]
[maxbutton id="2"]
[maxbutton id="3"]
[maxbutton id="4"]
[maxbutton id="5"]
[maxbutton id="6"]
[maxbutton id="7"]
[maxbutton id="8"]
[maxbutton id="10"]
[maxbutton id="11"]
[maxbutton id="12"]
[maxbutton id="13"]
[maxbutton id="14"]

Oferujemy pomoc doświadczonych prawników - radcy prawnego i adwokata w zakresie prawa spadkowego. Doradzamy i reprezentujemy w najtrudniejszych postępowaniach o stwierdzenie nabycia spadku i dział spadku, a także dziedziczenia i testamentów. Prowadzimy sprawy o zachowek, wydziedziczenie, uznanie niegodnym dziedziczenia.

Zostaw numer - oddzwonimy


Przed wysłaniem wiadomości zapoznaj się z zasadami przetwarzania przez Kancelarię danych osobowych zawartymi w Polityce Prywatności.