ul. J. Słowackiego 24/17A
+48 786 802 800
kontakt@kancelariawrobel.com

Prawa konsumentów

PRAWA KONSUMENTÓW

Prawnicy Kancelarii pomagają konsumentom w sporach z przedsiębiorcami dotyczącymi gwarancji, rękojmi, zwrotu towaru z powodu niezgodności z umową. Nasi najlepsi adwokaci i radcy prawni pomagają sporządzić, reklamację, wezwanie lub pozew. Walczymy o odszkodowania za opóźniony lot lub zmarnowany urlop. Prowadziliśmy wiele postępowań sądowych związanych m.in. z odpowiedzialnością sprzedawcy z tytułu niezgodności towaru z umową oraz stosowaniem w obrocie konsumenckim niedozwolonych postanowień umownych (klauzul abuzywnych).

Umowy na odległość i poza lokalem przedsiębiorcy

[bg_collapse view="button-red" color="#ffffff" icon="arrow" expand_text="Pokaż więcej" collapse_text="Pokaż mniej" ]

Regulacje dotyczące umów zawieranych na odległość i poza lokalem przedsiębiorstwa zawiera ustawa z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta.

Umowa zawarta na odległość to umowa zawarta z konsumentem w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie (np. zakupy w e-sklepie, rejestracja w portalu internetowym).

Umowa zawarta poza lokalem przedsiębiorstwa to natomiast umowa z konsumentem zawarta przy jednoczesnej fizycznej obecności stron w miejscu, które nie jest lokalem przedsiębiorstwa danego przedsiębiorcy (np. w domu konsumenta, na prezentacji organizowanej w hotelu), w wyniku przyjęcia oferty złożonej przez konsumenta w okolicznościach, o których mowa powyżej albo też w lokalu przedsiębiorstwa danego przedsiębiorcy lub za pomocą środków porozumiewania się na odległość bezpośrednio po tym, jak nawiązano indywidualny i osobisty kontakt z konsumentem w miejscu, które nie jest lokalem przedsiębiorstwa danego przedsiębiorcy, przy jednoczesnej fizycznej obecności stron (np. zaproszenie konsumenta z ulicy na pokaz w lokalu przedsiębiorcy), czy podczas wycieczki zorganizowanej przez przedsiębiorcę, której celem lub skutkiem jest promocja oraz zawieranie umów z konsumentami.

Konsument, który zawarł umowę na odległość (lub poza lokalem przedsiębiorstwa) może w terminie 14 dni odstąpić od niej bez podawania przyczyny.

Co ważne, jeżeli konsument nie został poinformowany przez przedsiębiorcę o prawie odstąpienia od umowy, prawo to wygasa po upływie 12 miesięcy od dnia upływu powyższego terminu. Jeżeli jednak konsument został poinformowany o tym przed upływem tego terminu, termin do odstąpienia od umowy upływa po 14 dniach od udzielenia konsumentowi tej informacji. Do zachowania terminu wystarczy wysłanie oświadczenia przed jego upływem.

Przedsiębiorca musi niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania oświadczenia konsumenta o odstąpieniu od umowy, zwrócić konsumentowi wszystkie dokonane przez niego płatności, w tym koszty dostarczenia rzeczy. Powinien dokonać tego przy użyciu takiego samego sposobu zapłaty, jakiego użył konsument, chyba że konsument wyraźnie zgodził się na inny sposób zwrotu, który nie wiąże się dla niego z żadnymi kosztami.

Należy przy tym zaznaczyć, że przedsiębiorca może wstrzymać się ze zwrotem płatności do chwili otrzymania rzeczy z powrotem lub dostarczenia przez konsumenta dowodu jej odesłania (nie dotyczy to sytuacji, a której sprzedawca zaproponował, że sam odbierze rzecz od konsumenta).

Przedsiębiorca ma obowiązek zwrócić nie tylko wartość oddawanego towaru, lecz także koszt związany z najtańszym spośród zawartych w ofercie sprzedawcy sposobów jego dostarczenia. Oznacza to, że przedsiębiorca nie jest zobowiązany do zwrotu konsumentowi poniesionych przez niego dodatkowych kosztów. Zatem jeżeli były do wyboru takie opcje dostawy towaru jak: odbiór osobisty 0 zł, list polecony 10 zł, kurier 20 zł, to sprzedawca zwraca konsumentowi koszt w wysokości 10 zł (najtańszy z zaproponowanych opcji). Nie należy tu uwzględniać odbioru osobistego, gdyż nie jest to sposób dostarczenia rzeczy.

Konsument natomiast ma obowiązek zwrócić rzecz przedsiębiorcy lub przekazać ją osobie upoważnionej przez przedsiębiorcę do odbioru niezwłocznie, jednak nie później niż 14 dni od dnia, w którym odstąpił od umowy, chyba że przedsiębiorca zaproponował, że sam odbierze rzecz. Do zachowania terminu wystarczy odesłanie rzeczy przed jego upływem.

Konsument ponosi tylko bezpośrednie koszty zwrotu rzeczy, chyba że przedsiębiorca zgodził się je ponieść lub przed zawarciem umowy nie poinformował konsumenta o tej konieczności.

[/bg_collapse]

Postepowanie reklamacyjne

[bg_collapse view="button-red" color="#ffffff" icon="arrow" expand_text="Pokaż więcej" collapse_text="Pokaż mniej" ]

Procedura i pozostałe kwestie związane z reklamacją w Polsce normowane są aktualnie przede wszystkim przez przepisy Kodeksu cywilnego, zwłaszcza w ramach rękojmi za wady rzeczy sprzedanej. Reklamacja tam uregulowana od 25 grudnia 2014 roku dotyczy także konsumentów. Wcześniej w stosunku do nich stosowano przepisy uchylonej już ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz zmianie Kodeksu cywilnego. Jej przepisy są obecnie podstawą reklamacji wyłącznie w stosunku do umów zawartych przed 25 grudnia 2014 r.

Rękojmia to podstawa jednej z dwóch możliwych dróg składania reklamacji przez konsumenta (obok gwarancji). Jest to tryb dochodzenia odpowiedzialności od przedsiębiorcy w związku z ujawnioną wadą fizyczną (niezgodnością z umową) lub prawną kupionego towaru konsumpcyjnego.

Jeżeli konsument składa reklamację na podstawie rękojmi, podmiotem odpowiedzialnym za powstałe wady jest sprzedawca – i to do niego należy skierować pismo reklamacyjne. Jego dane znajdują się m.in. na paragonie fiskalnym, który kupujący powinien – co do zasady – otrzymać wraz z towarem.

Rękojmia jest ustawowo uregulowanym sposobem dochodzenia roszczeń. Przedsiębiorca nie może w żaden sposób odmówić przyjęcia reklamacji, jeżeli nie wynika to wprost z przepisów.

Gwarancja to zapewnienie producenta o jakości towaru niezależnie od tego, czy był on sprzedawcą. Gwarancja jakości jest udzielana przez producenta dobrowolnie, zazwyczaj wraz z wydaniem towaru. Jest to pisemny dokument określający czas, na jaki udziela się gwarancji jakości oraz na jakich warunkach. Jest to swego rodzaju dodatkowe potwierdzenie udzielane co do jakości produktu. W dokumencie gwarancyjnym należy zamieścić podstawowe dane potrzebne do dochodzenia roszczeń z gwarancji, zwłaszcza nazwę i adres gwaranta lub jego przedstawiciela w Polsce, czas trwania i terytorialny zasięg ochrony gwarancyjnej. Powinno być też w nim zawarte stwierdzenie, że gwarancja na sprzedany towar konsumpcyjny nie wyłącza, nie ogranicza ani nie zawiesza uprawnień kupującego wynikających z niezgodności towaru z umową.

Częstszą praktyką jest składanie reklamacji na podstawie gwarancji. Powoływanie się na gwarancję, a nie rękojmię ma swoje logiczne podstawy - producenci mają specjalistyczny sprzęt potrzebny do naprawy, fachowcy pracujący w danej firmie produkcyjnej znają produkt i z łatwością usuną ewentualne usterki. Krótszy jest też czas uwzględnienia i ewentualnej realizacji gwarancji ze względu na brak pośredników, a obu stronom (klientowi i producentowi) zależy na pomyślnym zakończeniu sprawy - klient chce mieć działający produkt, natomiast producent chce, by jego klienci byli zadowoleni.

W przypadku gwarancji odpowiedzialność producenta za towar trwa przez czas i w zakresie określonym przez niego w gwarancji. W przypadku rękojmi odpowiedzialność sprzedawcy za towar trwa przez 2 lata od dnia wydania towaru kupującemu - niezależnie od tego, czy producent wystawił gwarancję na dany towar.

Co do zasady uznaje się, że wada reklamowana z tytułu rękojmi powstała jeszcze przed sprzedażą produktu. To nie klient powinien udowodnić, że zakupił produkt wadliwy, a sprzedawca musi wykazać, że tego typu wady nie powstały w trakcie produkcji, tylko w czasie nieprawidłowego użytkowania. Wada ta musi się jednak ujawnić w okresie roku od dnia wydania towaru.

W przypadku sprzedaży konsumenckiej odpowiedzialność jest również poszerzona o roszczenia wynikłe w trakcie dostawy, realizacji umowy o dzieło czy umowy komisu. Rozszerzenie to tyczy się tylko transakcji zawieranych między przedsiębiorcą a osobą fizyczną. W przypadku transakcji między przedsiębiorcami odpowiedzialność ta jest zazwyczaj uregulowana w umowie. Zazwyczaj ustalenia dotyczące na przykład ubezpieczenia transportu i tego, kto ponosi ten koszt, są określane w umowie.

Sprzedawcy nie wolno narzucać kupującemu trybu składania reklamacji. W szczególności sprzedawca nie może uznać gwarancji za jedyną podstawę prawną reklamowania wadliwej rzeczy.

[/bg_collapse]

Klauzule abuzywne

[bg_collapse view="button-red" color="#ffffff" icon="arrow" expand_text="Pokaż więcej" collapse_text="Pokaż mniej" ]

W przypadku wielu dziedzin życia konsumenci nie mają możliwości negocjowania warunków proponowanej umowy. Ich rola sprowadza się do podpisania kontraktu bądź jego odrzucenia w całości. Dotyczy to na przykład umów stosowanych przez banki, operatorów telefonicznych, deweloperów, zakłady ubezpieczeń, biura podróży, dostawców gazu i energii elektrycznej itp.

Powoduje to niebezpieczeństwo, że przedsiębiorca w umowie narzuci konsumentowi klauzule, które nie będą dla niego korzystne. Dlatego kodeks cywilny stanowi, że postanowienia, które nie zostały uzgodnione indywidualnie, nie wiążą konsumenta, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco naruszający jego interesy.

Przykładem są klauzule wyłączające odpowiedzialność przedsiębiorcy za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania. Podkreślić należy, że za abuzywne nie można uznać postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny, a więc tak iż typowy konsument jest w stanie dokładnie określić ich wysokość i okoliczności od których ona zależy.

Konsument, który przypuszcza, że umowa, którą oferuje mu przedsiębiorca, zawiera postanowienie niedozwolone, powinien zwrócić mu uwagę na ten fakt. W przypadku, gdy nie wyraża on zgody na zmianę kwestionowanych punktów kontraktu, najlepiej zmienić kontrahenta.

Natomiast, jeśli umowa, którą konsument już podpisał, zawiera niedozwolone postanowienia to – zgodnie z definicją określoną w kodeksie cywilnym – nie wiążą one konsumenta z mocy prawa.

Jeżeli przedsiębiorca nie przychyli się do tego stanowiska, należy zwrócić się do sądu powszechnego (rejonowego lub okręgowego) o uznanie danego postanowienia za abuzywne - niewiążące.

Na przykład, jeżeli konsument chce odstąpić od umowy, a w jej warunkach znajduje się postanowienie wykluczające taką możliwość lub przewidujące rażąco wygórowaną karę, to może powołać się na niedozwolony charakter postanowienia umownego i jeżeli przedsiębiorca nie uwzględni jego racji, dochodzić swych roszczeń sądownie. Jest to tzw. kontrola incydentalna postanowień wzorców umowy.

Konsument może również powiadomić Prezesa UOKiK o podejrzeniu stosowania przez przedsiębiorcę niedozwolonego postanowienia wzorca umowy i zostać dopuszczony w charakterze zainteresowanego do udziału w postępowaniu prowadzonym przez Urząd w sprawie o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone. Uprawnia go to do składania dokumentów i wyjaśnień, co do okoliczności sprawy oraz przeglądania akt. W kierowanym do UOKiK zawiadomieniu należy wskazać, czy konsument podejmował kontakt z przedsiębiorcą w celu usunięcia kwestionowanego postanowienia ze wzorca umowy i jakie w tym zakresie stanowisko zajął przedsiębiorca. Ponadto, do zawiadomienia należy załączyć cały wzorzec umowy zawierający kwestionowane postanowienie i wskazać argumenty dla uznania danego postanowienia wzorca umowy za naruszające dobre obyczaje oraz rażąco naruszające interesy konsumentów.

Efektem postępowania w sprawie o uznanie postanowienia wzorca umowy za niedozwolone jest wydanie przez Prezesa UOKiK decyzji administracyjnej, w której rozstrzyga, czy dana klauzula ma niedozwolony charakter oraz zakazuje jej dalszego wykorzystywania. Decyzja UOKiK uznająca postanowienie wzorca umowy za niedozwolone ma skutek tylko w stosunku do przedsiębiorcy, który ją stosował oraz wobec wszystkich konsumentów, którzy zawarli z nim umowę na postawie klauzuli wskazanej w decyzji. Jest o tzw. kontrola abstrakcyjna postanowień wzorca umowy. Decyzje Prezesa publikowane są na stronie internetowej Urzędu.

W wydawanych decyzjach Prezes UOKiK może również określić środki usunięcia trwających skutków bezprawnej praktyki przedsiębiorcy i nałożyć na przedsiębiorcę karę pieniężną.

[/bg_collapse]

Usługi turystyczne

[bg_collapse view="button-red" color="#ffffff" icon="arrow" expand_text="Pokaż więcej" collapse_text="Pokaż mniej" ]

Definicję usługi turystycznej formułuje art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych. Przez usługi turystyczne rozumie się zarówno usługi przewodnickie, hotelarskie, jak i wszystkie inne usługi świadczone turystom lub odwiedzającym.

Usługi przewodnickie to oprowadzanie po wybranych obszarach, miejscowościach i obiektach, a także udzielanie o nich informacji. Usługi hotelarskie zaś to krótkotrwałe, ogólnie dostępne wynajmowanie domów, mieszkań, pokoi, miejsc noclegowych, pól pod namioty i kempingi. Przez turystów rozumie się takie osoby, które podróżują do innych miejscowości poza swoimi stałymi miejscami pobytu na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy, korzystają z noclegu przynajmniej przez jedną noc, a których celem nie jest podejmowanie stałej pracy w odwiedzanej miejscowości. Odwiedzający zaś to osoby, które choć podróżują, to nie korzystają z noclegów. Oznacza to, że usługami turystycznymi nie jest nawet krótkotrwałe wynajmowanie pokoi osobom stale zatrudnionym w danym mieście lub miejscowości (np. robotnikom). Ustawa o usługach turystycznych określa warunki świadczenia tego typu usług przez przedsiębiorców na terenie Polski, ale też warunki działania tych podmiotów, które zawierają umowy o świadczenie usług turystycznych na terenie naszego kraju.

Reklamacja imprezy turystycznej możliwa jest z powodu nienależytego wykonania lub niewykonania umowy. Tak wynika z ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (DzU z 2004 r. nr 223, poz. 2268 z późn. zm.). Chodzi o niedotrzymanie zobowiązań zawartych w umowie (w tym tych dotyczących zakwaterowania, wyżywienia, programu zwiedzania). W takich przypadkach możemy składać reklamację, bo oferowane nam usługi nie są zgodne z umową i ustalonymi w niej standardami.

Warto jednak pamiętać, że są okoliczności wyłączające odpowiedzialność organizatora imprezy turystycznej za nienależyte wykonanie umowy lub jej niewykonanie.

Jedną z takich okoliczności jest siła wyższa, czyli np. złe warunki atmosferyczne, które trudno było przewidzieć (chociażby ogromny wybuch wulkanu, który zanieczyścił atmosferę pyłem i zablokował możliwość latania nad określonym rejonem). Gdy jednak złożymy reklamację, to organizator imprezy turystycznej powinien wykazać, że zaszła okoliczność, która wyłącza jego odpowiedzialność.

W szczególności klient może złożyć reklamację w sytuacji, gdy w czasie trwania imprezy turystycznej jej organizator nie wykonuje przewidzianych w umowie usług stanowiących istotną część programu, a w zamian proponuje jedynie tzw. świadczenie zastępcze. Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy, gdy jakość świadczenia zastępczego jest niższa od jakości usługi określonej w programie imprezy turystycznej (np. zamiast hotelu trzygwiazdkowego zostaniemy zakwaterowani w dwugwiazdkowym), to wtedy klientowi przysługuje żądanie obniżenia ceny. Jeśli organizator sam nie odda nadpłaty, to można złożyć reklamację i domagać się obniżki.

Innym uprawnieniem klienta w takiej sytuacji jest odstąpienie od umowy (bez płacenia kary umownej) i żądanie, aby organizator zapewnił mu powrót na miejsce rozpoczęcia imprezy.

Podobnie jest, gdy organizator nie wykonuje świadczenia zastępczego (np. zamiast wycieczki przewidzianej w programie nie oferuje żadnego innego świadczenia). Wtedy klient może żądać naprawienia powstałej szkody, czyli w praktyce obniżenia ceny za wyjazd o wartość niezrealizowanego świadczenia. Wyjątkowo nie można żądać naprawienia szkody, gdy powstała on np. w wyniku siły wyższej albo w wyniku działania bądź zaniechania osób trzecich, czego organizator nie mógł przewidzieć ani uniknąć.

Niezależnie od tego, czy organizator oferuje świadczenie zastępcze, klient może też odstąpić od umowy – wtedy organizator nie może żądać od klienta zapłaty kary umownej, a ponadto powinien mu na swój koszt zapewnić powrót do miejsca rozpoczęcia imprezy.

Jeśli tego nie zrobi, to klient, który powrócił do kraju na własny koszt, może wystąpić do organizatora o zwrot kosztów podróży powrotnej do kraju. Gorsza jakość lub niezgodne z planem zmiany usług wpływają także na samopoczucie klientów. Często uważają oni nawet, że ich urlop jest zmarnowany, albo czują się zawiedzeni, poirytowani, rozczarowani. Dlatego zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego (uchwała z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. III CZP 79/10) oprócz roszczeń za szkody majątkowe klienci organizatorów mogą się też domagać zadośćuczynienia za poniesioną krzywdę (tzw. szkodę niemajątkową).

Dokładne terminy składania reklamacji i ich rozpatrzenia przez organizatora imprezy turystycznej określa art. 16b ust. 3-5 ustawy.

Jeśli w trakcie wyjazdu klient stwierdza wadliwe wykonywanie umowy, to powinien o tym niezwłocznie zawiadomić wykonawcę usługi oraz organizatora imprezy. Co istotne, w umowie powinna być zamieszczona jednoznaczna klauzula przypominająca klientowi o tym obowiązku.

Na złożenie reklamacji po powrocie do kraju klient ma maksymalnie 30 dni od zakończenia imprezy turystycznej. Odmowa uwzględnienia reklamacji oznacza dla organizatora imprezy obowiązek szczegółowego uzasadnienia na piśmie jej przyczyny. Jeśli reklamacja została złożona przez klienta w trakcie wyjazdu, to organizator imprezy turystycznej jest zobowiązany pisemnie się do niej ustosunkować w ciągu 30 dni od zakończenia imprezy. Jeśli tego nie zrobi w tym terminie, to uważa się, że uznaje reklamację za uzasadnioną.

Co istotne, czas na odpowiedź powinien być liczony zgodnie z ogólnymi zasadami (art. 61 Kodeksu cywilnego), a więc klient biura podróży powinien mieć – przynajmniej formalnie – możliwość zapoznania się z jego stanowiskiem w terminie 30 dni od złożenia reklamacji. Nie wystarczy wysłanie przez biuro podróży listem poleconym stanowiska w sprawie ostatniego dnia ustawowego terminu, bo wtedy klient nie będzie miał możliwości zapoznania się z nim do czasu upłynięcia wymaganego przepisami terminu.

Gdy reklamacja została zgłoszona po zakończeniu wyjazdu, to organizator ma na ustosunkowanie się do niej 30 dni liczonych od momentu jej złożenia.

[/bg_collapse]

Uprawnienia pasażerów

[bg_collapse view="button-red" color="#ffffff" icon="arrow" expand_text="Pokaż więcej" collapse_text="Pokaż mniej" ]

Kwestie odszkodowań za opóźnione pociągi regulują przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe oraz Rozporządzenia  1371/2007.

Na wszystkich trasach kolejowych można domagać się odszkodowania nie tyle za samo opóźnienie pociągu, ile za szkody, jakie poniosło się w związku z tym faktem. Trzeba jednak wykazać związek przyczynowy pomiędzy szkodą a opóźnieniem pociągu. Tak wynika z art. 62 ust. 2 ustawy - Prawo przewozowe. Zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 grudnia 2008 r. (sygn. K 37/07) przewoźnik nie może ograniczyć swojej odpowiedzialności za szkody tylko do przypadków, gdy umyślnie zawinił albo doszło do jego rażącego niedbalstwa.

Natomiast, stosownie do art. 17 Rozporządzenia 1371/2007, pasażer nie tracąc prawa do przewozu, może zażądać od przewoźnika kolejowego odszkodowania za opóźnienie. Odszkodowanie  to wynosi: 25 % ceny biletu w przypadku opóźnienia wynoszącego od 60 do 119 minut; 50 % ceny biletu w przypadku opóźnienia wynoszącego 120 minut lub więcej. Odszkodowanie za opóźnienie oblicza się w stosunku do ceny, jaką pasażer faktycznie zapłacił za opóźnioną usługę. Należy jednak zauważyć, że powyższe zasady odszkodowań określone w przepisach  rozporządzenia 1371/2007 obowiązują w pociągach międzynarodowych oraz w pociągach w relacji krajowej rodzaju: Ekspres, InterCity, Express InterCity, EuroCity oraz EuroNight.

Szczegółowe informacje oraz zbiór przepisów krajowych i międzynarodowych dotyczących praw i obowiązków pasażerów w ruchu kolejowym zostały zamieszczone na stronie Urzędu Transportu Kolejowego w Karcie Praw Pasażera.

Kwestię odszkodowań za przedwczesny odjazd, za odwołanie lub opóźnienie autobusu reguluje ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe. Podróżując na wszystkich trasach autobusowych, można się domagać odszkodowania, jednak nie za samo odwołanie autobusu, ale za szkody, jakie pasażer poniósł w związku z tym odwołaniem.. Na etapie starania się o odszkodowanie trzeba wykazać szkodę oraz związek przyczynowy pomiędzy nią a odwołaniem kursu autobusu. Tak wynika z art. 62 ust. 1-2  prawa przewozowego.

Zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 grudnia 2008 r. (sygn. K 37/07) przewoźnik nie może ograniczyć swojej odpowiedzialności za szkody tylko do przypadków, gdy umyślnie zawinił, albo doszło do jego rażącego niedbalstwa. Zawsze więc gdy pasażer poniósł szkodę, a przewoźnik ponosi odpowiedzialność (choćby zawinił jedynie nieumyślnie), można dochodzić odszkodowania. Gdy przewoźnik nie godzi się na dobrowolną wypłatę, to pasażer może wystąpić z powództwem do sądu cywilnego.

Jeszcze inne regulacje obowiązują w przypadku przewozów lotniczych. W razie długiego opóźnienia samolotu pasażerowie nabywają uprawnienia określone w unijnym Rozporządzeniu 261/1004. Powinni mieć zapewnioną opiekę ze strony przewoźnika: otrzymać posiłki i napoje, możliwość telefonicznego bądź e-mailowego kontaktu z bliskimi, noclegi wraz z transportem pomiędzy lotniskiem a hotelem, a w niektórych przypadkach nawet odszkodowania pieniężne.

W razie braku należytej opieki ze strony przewoźnika pasażer może zgłosić do niego reklamację. Procedurę składania reklamacji w razie odwołania lotu, jego opóźnienia albo odmowy przyjęcia na pokład z powodu sprzedaży zbyt dużej liczby biletów powinniśmy znaleźć w regulaminie świadczenia usług i sprzedaży biletów stosowanym przez przewoźnika.

Jeśli przewoźnik nie uzna reklamacji albo zaakceptuje ją tylko częściowo, to pasażer może złożyć skargę do Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego (ULC), gdzie działa Komisja Ochrony Praw Pasażerów.

Kompetencje Prezesa ULC do rozpatrywania skarg pasażerów określa art. 205 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze. Bez wcześniejszego złożenia reklamacji do przewoźnika nie powinno się jednak składać skargi do Prezesa ULC, bo nie zostanie ona rozpatrzona. Do skargi trzeba zresztą dołączyć kopię reklamacji wniesionej do przewoźnika, a także jego odpowiedź (jeśli takiej udzielił).

Nie każde opóźnienie lotu daje  prawo do odszkodowania na podstawie przepisów rozporządzenia 261/2004. Potwierdzają to orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS) w sprawach o sygnaturach C-402/07 i C-432/07. Wynika z nich, że odszkodowanie przewidziane w art. 7 rozporządzenia 261/2004 przysługuje pasażerom, jeśli ich samolot przyleci do miejsca docelowego trzy godziny lub więcej po pierwotnie przewidzianej przez przewoźnika lotniczego godzinie przylotu.

To jednak nie jest jedyne ograniczenie prawa do odszkodowania. Nie przysługuje ono także wtedy, gdy przewoźnik wykaże, że duże opóźnienie powstało z powodu okoliczności, na które nie miał on żadnego wpływu (np. bardzo złych warunków atmosferycznych).

To jednak przewoźnik powinien udowodnić, że duże opóźnienie lotu było spowodowane nadzwyczajnymi okolicznościami, których nie można było uniknąć mimo podjęcia racjonalnych środków (czyli w przypadkach, które pozostają poza jakąkolwiek kontrolą linii lotniczych).

W razie zniszczenia bagażu należy od razu na lotnisku wypełnić specjalny formularz tzw. PIR (ang. property irregularity report). Ponadto trzeba w terminie siedmiu dni od odbioru zniszczonego bagażu złożyć reklamację do przewoźnika (termin na jej złożenie wynosi 21 dni, jeśli doszło jednocześnie do opóźnienia bagażu).

Przewoźnicy nie przyznają odszkodowań zryczałtowanych (mają jedynie maksymalny limit wypłaconej kwoty), dlatego wykazanie wielkości szkody należy do pasażera. W reklamacji trzeba podać wycenę zniszczonej walizki lub jej zawartości (najlepiej przedstawić rachunki, bo inaczej wyceny dokona samodzielnie linia lotnicza).

Gdy jesteśmy niezadowoleni z rozpatrzenia reklamacji albo została ona odrzucona, to pozostaje nam dochodzenie swoich roszczeń na drodze sądowej.

Gdy spór dotyczy zagranicznego przewoźnika z terenu Unii Europejskiej, Norwegii lub Islandii, to możemy skorzystać z pomocy Europejskiego Centrum Konsumenckiego (ECK). Centrum pomoże nam w negocjacjach z zagranicznym przewoźnikiem.

W sprawach bagażowych nie można natomiast wnosić skarg na przewoźników do Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego (ULC). O ile bowiem ma on kompetencje w sprawach odwołania lub opóźnienia lotów, to nie obejmują one zniszczonego lub zagubionego bagażu. Kwestie te reguluje bowiem międzynarodowe prawo lotnicze (konwencja montrealska), a nie rozporządzenie 261/2004.

[/bg_collapse]

Umowy deweloperskie

[bg_collapse view="button-red" color="#ffffff" icon="arrow" expand_text="Pokaż więcej" collapse_text="Pokaż mniej" ]

Umowy deweloperskie zawierane są między deweloperem, czyli przedsiębiorcą a nabywcą mieszkania. Przy zakupie mieszkania należy dokładnie sprawdzić treść całej umowy, aby uniknąć w przyszłości wieloletniej walki o skuteczne dochodzenie roszczenia. 29 kwietnia 2012 roku weszła w życie ustawa deweloperska wprowadzająca między innymi wiele mechanizmów ochrony nabywców w razie niedotrzymania przez przedsiębiorcę warunków umowy deweloperskiej.
Podstawową zmianą w stosunku do wcześniejszej regulacji jest wprowadzenie przez ustawę obowiązku zawarcia umowy deweloperskiej w formie aktu notarialnego. Warunek ten stanowi gwarancję skutecznej realizacji praw nabywcy. Obecnie na rynku deweloperskim konsument może spotkać się z kilkoma rodzajami umów deweloperskich.

Umowy rezerwacyjne - są to zawierane w formie pisemnej umowy mające na celu czasowe wyłączenie lokalu z oferty dewelopera w zamian za odpowiednią opłatę wnoszoną przez nabywcę (podlegającą zwrotowi lub nie). Spotyka się również umowy rezerwacyjne, zawierające zobowiązanie dewelopera do zawarcia umowy przedwstępnej albo umowy deweloperskiej dotyczącej konkretnego lokalu.

Umowy przedwstępne zawierane są w formie pisemnej albo formie aktu notarialnego w odniesieniu do przedsięwzięć deweloperskich ukończonych i oddanych do użytku. W przedsięwzięciach deweloperskich będących w toku, nieposiadających jeszcze decyzji na użytkowanie, umowy przedwstępne zawierane są tylko w odniesieniu do lokalu użytkowego (garaż, boks, miejsce parkingowe) lub udziału w takim lokalu. Innym rodzajem umów przedwstępnych są umowy, na podstawie których deweloper zobowiązuje się do zawarcia umowy deweloperskiej w rozumieniu przepisów ustawy.

Umowy deweloperskie sensu stricto są to umowy zawierane w formie aktu notarialnego, dotyczące przeniesienia na nabywcę będącego osobą fizyczną, po zakończeniu przedsięwzięcia deweloperskiego, prawa własności lokalu mieszkalnego lub nieruchomości zabudowanej domem jednorodzinnym.

Głównym obowiązkiem przedkontraktowym dewelopera jest zapewnienie nabywcy aktualnej informacji o realizowanym przedsięwzięciu deweloperskim, w tym pełnej informacji o oferowanym nabywcy lokalu mieszkalnym lub domu jednorodzinnym, a także informacji o sytuacji prawno-finansowej przedsiębiorcy. W praktyce obowiązek ten jest realizowany poprzez sporządzenie przez dewelopera prospektu informacyjnego oraz umożliwienie nabywcy zapoznania się z określonymi dokumentami w lokalu przedsiębiorstwa.

Deweloper, który rozpoczyna sprzedaż lokali mieszkalnych lub domów jednorodzinnych w ramach określonego przedsięwzięcia deweloperskiego, obowiązany jest sporządzić prospekt informacyjny, który w razie zawarcia umowy deweloperskiej będzie stanowił jej część, oraz doręczyć go bezpłatnie na żądanie zainteresowanej osoby.

Nabywca ma prawo odstąpić od umowy deweloperskiej w terminie 30 dni od dnia jej zawarcia jeżeli umowa deweloperska nie zawiera elementów wskazanych w ustawie (art. 22 ustawy).

Jeżeli deweloper nie dotrzyma terminu oddania nieruchomości, który został określony w umowie, np. z powodu warunków pogodowych, nabywca może żądać odszkodowania za nienależyte wykonanie umowy.

Niemniej jednak należy pamiętać, iż ustawa przyznaje nabywcy prawo odstąpienia od umowy deweloperskiej w każdym przypadku, gdy deweloper nie dotrzyma określonego umową terminu przeniesienia na nabywcę prawa własności, po wcześniejszym wyznaczeniu deweloperowi dodatkowego 120-dniowego terminu na przeniesienie tego prawa. W takim przypadku nabywca zachowuje roszczenie z tytułu kary umownej za opóźnienie, mimo iż umowę po takim odstąpieniu uważa się za niezawartą.

[/bg_collapse]

 

 
INNE DZIAŁY:
[maxbutton id="1"]
[maxbutton id="2"]
[maxbutton id="3"]
[maxbutton id="4"]
[maxbutton id="5"]
[maxbutton id="6"]
[maxbutton id="7"]
[maxbutton id="8"]
[maxbutton id="9"]
[maxbutton id="10"]
[maxbutton id="12"]
[maxbutton id="13"]
[maxbutton id="14"]

Prawnicy Kancelarii pomagają konsumentom w sporach z przedsiębiorcami dotyczącymi gwarancji, rękojmi, zwrotu towaru z powodu niezgodności z umową. Nasi najlepsi adwokaci i radcy prawni pomagają sporządzić, reklamację, wezwanie lub pozew. Walczymy o odszkodowania za opóźniony lot lub zmarnowany urlop. Prowadziliśmy wiele postępowań sądowych związanych m.in. z odpowiedzialnością sprzedawcy z tytułu niezgodności towaru z umową oraz stosowaniem w obrocie konsumenckim niedozwolonych postanowień umownych (klauzul abuzywnych).

Zostaw numer - oddzwonimy


Przed wysłaniem wiadomości zapoznaj się z zasadami przetwarzania przez Kancelarię danych osobowych zawartymi w Polityce Prywatności.